رمزگشایی از اسطوره آستون مارتین

به گزارش مجله ماشین، در دنیای خودرو که روند کلی به سمت کاهش حجم و تعداد سیلندرها پیش می‌رود، آستون مارتین همواره با موتورهای V12 قدرتمند خود، صدای غرشی باشکوه را به علاقه‌مندان هدیه داده است. نسل کنونی موتورهای V12 این برند که با نام AML V12 شناخته می‌شود، از سال ۱۹۹۹ وارد خدمت شده و در مدل‌های گرند تورینگ و مسابقه‌ای، از جمله DB7 به بعد، مورد استفاده قرار گرفته است.

زمانی که آستون مارتین DB7 در سال ۱۹۹۳ در نمایشگاه ژنو معرفی شد، شایعات عجیبی درباره قلب تپنده آن شکل گرفت. شایعه اصلی این بود که موتور V12 جدید آستون مارتین چیزی جز دو موتور V6 فورد نیست که به هم چسبانده شده‌اند. دلیل این شایعه، شراکت آستون مارتین و فورد و مشاهده شباهت‌ها و حتی خطوط جوش مشکوک روی بلوک موتور مفهومی بود.

پاسخ صریح به این سؤال منفی است. اگرچه موتور V12 آستون مارتین شباهت‌هایی به موتور Duratec V6 فورد دارد، اما این دو پیشرانه در یک خانواده قرار نمی‌گیرند. با این حال، حقیقت این است که موتور V12 آستون مارتین، بیش از آنچه تصور می‌شود، ژن‌های آمریکایی در خود دارد.در اوایل دهه ۹۰ میلادی، بخش پیشرانه پیشرفته فورد مأموریت یافت تا یک موتور V12 کاملاً جدید برای آستون مارتین طراحی کند تا در مدل DB7 ونتیج جایگزین موتور شش سیلندر سوپرشارژر جگوار شود.

مهندس ارشد فورد، جیم کلارک، در نظر داشت تا از موتور آلومینیومی و چهار سوپاپه ۲.۵ لیتری Duratec V6 که در حال آماده شدن برای فورد موندئو بود، به عنوان پایه استفاده کند.

برای بررسی فضای نصب (Packaging Study) و اینکه مشخص شود موتور V12 چه ابعادی خواهد داشت، مهندسان در ECS Roush یک ماکت از موتور را با جوش دادن سه بخش از بلوک‌های V6 ایجاد کردند.

این ماکت غیرعملیاتی، به اشتباه راهی نمایشگاه ژنو شد و مشاهده خطوط جوش آشکار روی بلوک آن، این افسانه را به راه انداخت که موتور تولیدی نهایی نیز همین‌گونه ساخته شده است.

با وجود استفاده از قطعات فورد و پایه اولیه فکری، V12 نهایی آستون مارتین بر روی یک بلوک اختصاصی و کاملاً مهندسی‌شده ساخته شد. هر دو موتور از قطر سیلندر و کورس پیستون (Bore and Stroke) کاملاً مشابه (۳.۵ در ۳.۱۲ اینچ) بهره می‌برند. برخی از قطعات جانبی و مکانیسم‌های داخلی مانند مجموعه پیستون‌ها و مجموعه سوپاپ‌ها (Valvetrain) تا حد زیادی بین دو موتور یکسان هستند. هر دو موتور دارای میل بادامک دوقلو در هر بانک سیلندر و ۴ سوپاپ در هر سیلندر هستند.

بلوک و سرسیلندر V12 آستون مارتین از آلومینیوم قوی‌تر و با گرید بالاتری ساخته شده تا توان و دور موتور بالاتر را تحمل کند.  یاتاقان‌های اصلی (Main Bearings) در V12 برای تحمل قدرت بیشتر تقویت شده‌اند. مهم‌تر از آن، V12 از طراحی میل‌لنگ ‘Common Pin’ استفاده می‌کند، در حالی که V6های ۶۰ درجه معمولاً از طراحی ‘Split Pin’ بهره می‌برند.  V12 برای تحمل بارهای بالا، از یک بلوک دامنی عمیق (Deep-Skirt Block) و ۶ پیچ نگهدارنده برای اتصال به کارتر بهره می‌برد، که این طراحی بسیار قوی‌تر از V6 فورد است.

با گذشت دو دهه و تکامل مداوم، اگرچه بخش‌هایی از افسانه V12 آستون مارتین همچنان در تاریخ خودرو باقی می‌ماند، اما حقیقت این است که ریشه‌های این موتور پرشکوه به تلاش‌های اولیه مهندسان فورد در دیربورن میشیگان بازمی‌گردد.