ترمز کابلی چیست؟ فناوری نوآورانهای که ۲۵ سال قدمت دارد
به گزارش مجله ماشین، شرکت نامآشنای بوش (Bosch) که همواره در توسعه سیستمهای ترمز پیشگام بوده، به تازگی تمرکز خود را روی سیستم «ترمز کابلی» یا Brake-by-Wire معطوف کرده است. در این سیستم، پدال ترمز هیچ ارتباط مکانیکی مستقیمی با چرخها ندارد و همه چیز توسط کامپیوتر کنترل میشود. اما شاید تعجب کنید اگر بدانید این ایده آنقدرها هم که به نظر میرسد، جدید نیست.
حدود ۲۵ سال پیش (اوایل دهه ۲۰۰۰)، بوش با همکاری مرسدسبنز سیستم مشابهی به نام SBC را معرفی کرد که در خودروهایی مانند مرسدس SL و مکلارن SLR استفاده شد. با این حال، به دلیل برخی نقصهای فنی و فراخوانهای گسترده، این پروژه در آن زمان کنار گذاشته شد. اکنون با پیشرفت چشمگیر هوش مصنوعی و پردازشگرها، ترمزهای کابلی با ضریب اطمینان بسیار بالاتری به صنعت خودرو بازگشتهاند.
در ترمزهای سنتی، نیروی پای راننده از طریق اتصالات فیزیکی و روغن ترمز به لنتها منتقل میشود. اما در سیستم کابلی بوش (که در حال حاضر از نوع الکتروهیدرولیکی است)، فرآیند متفاوت است:
۱. شما پدال را فشار میدهید.
۲. کامپیوتر خودرو میزان فشار و شرایط مسیر را تحلیل میکند.
۳. یک عملگر الکتریکی (Actuator) دستور را دریافت کرده و فشار هیدرولیکی لازم را برای توقف چرخها ایجاد میکند.
برای تضمین بالاترین سطح ایمنی، بوش از دو مدار الکتریکی کاملاً مجزا استفاده کرده است؛ بنابراین اگر یکی از آنها از کار بیفتد، مدار دوم به عنوان پشتیبان وظیفه ترمزگیری را انجام میدهد.
در حالی که بوش هنوز از ترکیب الکترونیک و هیدرولیک استفاده میکند، شرکت رقیب یعنی ZF در حال توسعه سیستمهای ترمز کاملاً «خشک» است. در این روش، روغن ترمز و لولهکشیهای آن به طور کامل حذف شده و جای خود را به موتورهای الکتریکی مجزا روی هر چرخ میدهند. این فناوری بهویژه برای خودروهای برقی و هیبریدی که از ترمزهای احیاکننده (Regenerative) برای شارژ باتری استفاده میکنند، بسیار ایدهآل است.
برخلاف تصور عموم، بزرگترین مزیت سیستم Brake-by-Wire از دیدگاه بوش، قدرت ترمزگیری نیست؛ بلکه «آزادی در طراحی و ایمنی بیشتر» است.
حذف ارتباط فیزیکی بین پدال و سیستم ترمز (Master Cylinder) به خودروسازان اجازه میدهد تا قطعات را در هر جایی از خودرو که سیمکشی اجازه میدهد، نصب کنند. این موضوع یک دستاورد بزرگ ایمنی به همراه دارد: با انتقال قطعات سخت و فلزی از فضای پشت پدال به بخشهای دیگر، خطر آسیبدیدگی شدید پاها در تصادفات از جلو به طرز چشمگیری کاهش مییابد.
