تفاوت قطعات فورج و بیلت در خودرو چیست؟

به گزارش مجله ماشین، قطعات فورج و بیلت هر دو از یک بلوک فلزی خام ساخته می‌شوند، اما سرنوشت این فلز در فرآیند تولید کاملاً متفاوت است. همین تفاوت در روش ساخت باعث می‌شود که هر کدام ویژگی‌ها، مزایا و کاربردهای خاص خود را در صنعت خودروسازی داشته باشند. در ساده‌ترین تعریف: قطعات بیلت با تراشکاری فلز ساخته می‌شوند و دقت بالاتری دارند، در حالی که قطعات فورج با فشار و حرارت شکل می‌گیرند و از استحکام بیشتری برخوردارند.

تولید قطعات بیلت در صنعت خودرو از اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی و با پیشرفت دستگاه‌های تراشکاری کامپیوتری (CNC) رواج یافت. در این روش، یک قطعه فلز توپر (شمش یا بیلت) درون دستگاه قرار می‌گیرد و با دقت بسیار بالا تراشیده می‌شود تا قطعه نهایی شکل بگیرد.
مزیت اصلی: ماشین‌کاری CNC اجازه می‌دهد تا پیچیده‌ترین طرح‌ها با تلرانس (خطای) بسیار ناچیز ساخته شوند. مثلاً برای ساخت قطعات ظریف و پیچیده‌ای مانند کنسول مرکزی آلومینیومی در بوگاتی توربیون (با قدرت ۱۸۰۰ اسب بخار)، روش بیلت و استفاده از برش لیزری بهترین انتخاب است.
کاربرد در تیونینگ: از روش بیلت برای ساخت نمونه‌های اولیه (پروتوتایپ) یا ایجاد تغییرات میلی‌متری در قطعاتی مثل تاج پیستون برای بهبود احتراق استفاده می‌شود، زیرا سریع‌تر و ارزان‌تر از ساخت قالب‌های جدید است.

آهنگری یا فورجینگ، یکی از قدیمی‌ترین روش‌های شکل‌دهی فلزات است. در این روش، فلز معمولاً حرارت دیده و سپس با استفاده از پرس‌های هیدرولیک یا چکش‌های صنعتی به شکل دلخواه درمی‌آید.  فلزات در سطح میکروسکوپی از ساختارهایی به نام «دانه» تشکیل شده‌اند. فرآیند فشار و کوبش در روش فورج، این دانه‌ها را کوچک‌تر کرده و آن‌ها را در یک راستا متراکم می‌کند. این هم‌راستایی ساختار مولکولی، استحکام قطعه را به شدت افزایش می‌دهد. در مقابل، فرآیند تراشکاری در روش بیلت، پیوستگی این دانه‌ها را قطع می‌کند که می‌تواند مقاومت فلز را در برابر فشارهای سنگین کاهش دهد. قطعات حیاتی موتور مانند میل‌لنگ، شاتون و پیستون‌ها در خودروهای با عملکرد بالا (High-Performance) حتماً باید از نوع فورج باشند تا بتوانند فشار و دمای شدید داخل موتور را تحمل کنند.