مزایا و معایب ترنساکسل در برابر گیربکسهای معمولی
فهرست مطالب:
به گزارش مجله ماشین، در دنیای مهندسی خودرو، انتقال قدرت از موتور به چرخها به دو روش کاملاً متفاوت انجام میشود: استفاده از ترنساکسل (Transaxle) یا گیربکسهای معمولی. هرچند هر دو سیستم وظیفه یکسانی دارند، اما تفاوت در چیدمان آنها، سرنوشت فضای کابین، توان یدککشی و حتی هزینه تعمیرات خودروی شما را رقم میزند.
در ادامه، این دو ساختار مهندسی را از نگاهی فنی اما ساده بررسی میکنیم.
۱. ترنساکسل
تفاوت اصلی در «جانمایی» است. در سیستم ترنساکسل، گیربکس و دیفرانسیل در یک مجموعه واحد و داخل یک پوسته مشترک ادغام شدهاند. این یعنی نیرو مسیر کوتاهتری را طی میکند و دیگر خبری از میلگاردان بلند زیر خودرو نیست.
- کجا دیده میشود؟ تقریباً در تمام خودروهای دیفرانسیل جلو (FWD) امروزی، هاچبکها و حتی سوپر اسپرتهایی مثل پورشه ۹۱۱.
مزایای ترنساکسل:
- کابین جادارتر: بهدلیل حذف میلگاردان، تونل میانی کف خودرو حذف یا کوچک شده و فضای پای بیشتری برای سرنشینان فراهم میشود.
- وزن کمتر و مصرف سوخت بهینه: قطعات کمتر به معنای وزن سبکتر و اتلاف انرژی کمتر است؛ موضوعی که برای خودروهای اقتصادی حیاتی است.
- چسبندگی بهتر: در خودروهای FWD، وزن موتور و ترنساکسل روی چرخهای محرک میافتد که باعث میشود در جادههای برفی یا بارانی، چسبندگی خودرو افزایش یابد.
معایب ترنساکسل:
- تعمیرات پیچیده: بهدلیل فشردگی قطعات در یک پوسته کوچک، دسترسی به اجزا دشوار است. برای تعمیر یک قطعه کوچک در دیفرانسیل، گاهی باید کل مجموعه باز شود.
- محدودیت در قدرت: این سیستمها معمولاً برای تحمل گشتاورهای بسیار بالا (مانند کامیونها یا خودروهای سنگین) طراحی نمیشوند.
- پدیده تورک استیر (Torque Steer): در شتابگیریهای ناگهانی، ممکن است خودرو به یک سمت کشیده شود که ناشی از تفاوت طول شفتهای خروجی است.
۲. گیربکس معمولی
در آرایش سنتی، گیربکس یک واحد مستقل است که پشت موتور قرار میگیرد و نیرو را از طریق میلگاردان به دیفرانسیل (که در اکسل عقب قرار دارد) میفرستد.
- کجا دیده میشود؟ وانتها، پیکاپهای قدرتمند، شاسیبلندهای آفرودی و ماسلکارهای آمریکایی.
مزایای گیربکس معمولی:
- جانسخت و قدرتمند: این ساختار فضای بیشتری برای چرخدندههای بزرگتر دارد، بنابراین برای یدککشی، حمل بار سنگین و قدرتهای نجومی بهترین گزینه است.
- تعمیر پذیری آسان: چون گیربکس و دیفرانسیل از هم جدا هستند، تعمیر یا ارتقای آنها (مانند نصب دیفرانسیل لغزش محدود یا LSD) بسیار سادهتر و ارزانتر تمام میشود.
- تعادل وزنی: در خودروهای دیفرانسیل عقب، این چیدمان به تقسیم وزن بهتر بین محور جلو و عقب کمک میکند.
معایب گیربکس معمولی:
- اشغال فضای کابین: وجود میلگاردان باعث ایجاد یک برآمدگی بزرگ در کف خودرو میشود که فضای سرنشینان عقب را محدود میکند.
- وزن و هدررفت انرژی: قطعات بیشتر و میلگاردان سنگین، باعث افزایش وزن کلی و کمی افزایش مصرف سوخت میشود.
جمعبندی
انتخاب بین این دو سیستم، مستقیماً به کاربری خودرو بستگی دارد:
- اگر به دنبال خودروی شهری هستید: ترنساکسل به دلیل مصرف سوخت کمتر، ابعاد جمعوجور و فضای داخلی بیشتر، انتخاب هوشمندانهتری است.
- اگر به دنبال آفرود، یدککشی یا قدرت بالا هستید: گیربکسهای معمولی به دلیل دوام خیرهکننده در برابر فشار و سهولت در ارتقای فنی، همچنان بیرقیب هستند.
جالب است بدانید برخی خودروهای اسپرت موتور-جلو (مثل کوروتهای قدیمیتر) برای رسیدن به تقسیم وزن ۵۰-۵۰، موتور را در جلو و ترنساکسل را در محور عقب نصب میکردند تا بهترین هندلینگ ممکن را به دست آورند!
